Mensen zien me aankomen, weer iemand die een verhaaltje gaat schrijven.
 Dit was lang mijn gedachten, maar na een aantal gebeurtenissen bleef het maar rond gaan in mijn hoofd.
 Ik neem de stap. Ik wil mijn verhaal met jullie delen.
 
 Wat wilt zij met deze blog bereiken?  Dit zul je ongetwijfeld denken.
 Nou dat is het volgende;
 Ik wil graag vertellen waar ik vandaan kom, hoe mijn verleden in grote lijnen is geweest zodat je me beter zult begrijpen.
 De gebeurtenissen welke een grote impact op mij hebben gehad, maar waar ik ondanks alles me toch door heen heb weten te worstelen.
 De keuzes die ik heb moeten maken.
 En welke stappen ik vandaag de dag zet.
 Ik wil duidelijk maken dat je verleden niet bepaald wie je bent, het bepaald ook niet hoe jou leven er vandaag de dag uit ziet. Een aandoening bepaald niet wie jij bent.
 De kracht zit in jezelf, die moet je vinden! Als ik het kan, kun jij dat ook! 

Als kind heb ik een jeugd gehad, welke absoluut niet over rozen ging.
 Een zieke moeder, zowel psychisch als lichamelijk, een vader die erg van een borreltje hield, en een broertje. 
 Onze opa & oma namen een groot deel van de opvoeding voor hun rekening.
 Van zwemles, tot dagjes weg in de vakantie. Maar ook was er thuis een gezinshulp aanwezig.
 Door deze bewogen eerste jaren van mijn leven kun je je wellicht voorstellen dat ik als kind niet makkelijk was, de problemen hadden hun weerslag op mij. Dit uitte zich in mijn gedrag.
 en vanaf 2,5 jaar oud was ik dan ook patiënt in het WKZ. Op de psychosociale afdeling. 
 Mijn jeugd bestond uit wekelijkse bezoeken aan de kinderpsychiatrie in het UMCU.
 Elke week met de bus naar Utrecht. Uiteindelijk werd ik als patiëntje ontslagen toen ik 12 jaar oud was.
 Echter was dit van korte duur. Trauma’s stapelde zich op. En uiteindelijk met een zware depressie wederom terug naar de psychiatrie. EMDR therapie, therapie, diagnoses en medicatie. Dit ging eigenlijk altijd zo door. In mijn pubertijd en als jong volwassene.

Toen ik 23 was, werd mijn allerliefste zoon geboren, het mooiste wat er is!
 Helaas kon ik hier niet lang van genieten. Een postnatale depressie.
 Na 1,5 jaar intensieve begeleiding kwam ik eindelijk uit dit diepe dal! En kon het genieten gaan beginnen.
 Echter was dit ook zo’n zeepbel die kapot spatte…… 
 Mijn lieve opa & oma, welke altijd voor mij hebben gezorgd. En eigenlijk als ouders waren voor mij, en dol waren op hun achterkleinzoon, met liefde op hem hebben gepast, werden ziek. 
 Oma had al langer borstkanker, maar nu ook opa. Buiten mijn werk 4 dagen in de week, een gezin en huishouden, ging ik trouw opa en oma langs, mee met ziekenhuis bezoeken, afspraken regelen, zorgen noem het maar op.
 Toen was daar het meest vreselijke moment dat mijn rots in de branding weg viel in december 2014.
 Opa.
 Geen begrip van toenmalige werkgever, want het was geen 1e lijn die overleden was.
 Dus niet klagen, maar dragen. Schouders eronder en door.
 Deze periode was, kan ik nu naar eerlijkheid zeggen een van de meest heftige periodes uit mijn leven, dit omdat ik binnen 5 maanden alles verloor voor mijn gevoel.
 Opa weg, relatie stuk, huis verkopen, kindje groot brengen, oma opvangen, contract werd niet verlengd. En uiteindelijk stierf oma in mei 2015.
 
 Maar nog, ging ik door. Want tenslotte is toegeven aan pijn en verdriet iets wat niet makkelijk is. En niet goed wordt geaccepteerd in deze maatschappij. Daarbij voelde het voor mij, alsof daar geen ruimte voor was. Want ik stond er alleen voor, mijn zoon moest ook eten, liefde en aandacht ontvangen.
 Na dit allemaal nog 1 jaar te hebben volgehouden, stond toch echt de man met de hamer voor mij klaar, en die haalde keihard uit in voorjaar van 2016. 
 Een burn out.
 Echter ging dit al snel over in een depressie. Een van formaat die ik nog nooit had gehad. Niet meer kunnen, i.p.v. willen. Zo op, zo ver weg. Zo ver dat het me echt allemaal niet meer uitmaakte.
 Achteraf zie ik, dat ik steeds verder weg zakte. Maar dit werd in die zin niet opgemerkt, want een masker opzetten was mijn sterkste punt. Na alle jaren was ik hier zo goed in geworden, dat dit dus ook mijn valkuil bleek te zijn.
 Gelukkig had ik een helder moment, waarin ik schreeuwde om hulp, en mijn moeder belde, voor ik iets deed wat ik niet wilde.
 Hierna ging alles heel erg snel. Nu zijn we 3 jaar verder.  Ik heb gevochten, en ik vecht nog steeds, elke dag opnieuw.
 Want ik heb inmiddels zoveel kaartjes/ labels aan me oren hangen vanuit de psychiatrie.
 En ik weet dat depressies komen en gaan, maar wanneer je chronisch een stofje mist, blijft dit.
 Maar wist jij, dat depressie geen teken van zwakte is?
 Wist jij dat depressie een hersenaandoening is? Het is niet iets wat net als een griepje wel weer over gaat.
 Gelukkig zijn er steeds meer ontwikkelingen in de zorg. 3 jaar geleden heb ik cognitieve gedragstherapie gekregen. Dit heeft mij enorm geholpen.
 Ik wordt niet meer de oude, maar dat hoeft ook niet.
 Ondertussen weet ik ook dat mijn prachtige zoon van nu 9 jaar, autisme heeft. Een hersenaandoening, die ook nooit meer zal overgaan. Een heerlijk manneke, mijn zonnetje. 
 
 Het is tijd, tijd om het roer om te gooien.